974 - ( 13 ) اسماعيل بن سعد اشعرى گويد : « از امام رضا عليه السلام دربارهء شخصى كه به بريدن پيوند خويشاوندى سوگند مىخورد سؤال كردم . امام عليه السلام پاسخ داد : پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : هيچ نذرى در نافرمانى خدا و هيچ سوگندى در گسستن پيوند خويشاوندى [ صحيح ] نيست . و سؤال كردم : حاكم شخصى را به طلاق و غير آن سوگند مىدهد و او نيز سوگند مىخورد . امام عليه السلام فرمود : باكى بر او نيست . و سؤال كردم : شخصى از طرف حاكم بر مالش بيمناك است ، از اين رو براى نجات آن سوگند مىخورد . امام عليه السلام فرمود : باكى بر او نيست . و از امام عليه السلام سؤال كردم : آيا انسان مىتواند براى حفظ مال برادرش سوگند ياد كند ، همان‌گونه كه بر مال خود سوگند ياد مىكند ؟ امام عليه السلام فرمود : آرى . » 975 - ( 14 ) عبد اللَّه بن سنان از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « هيچ سوگندى در حال خشم و دربارهء گسستن پيوند خويشاوندى و در حال اجبار و اكراه [ صحيح ] نيست . گفتم : خداوند كارهايت را سامان بخشد ! چه تفاوتى ميان اكراه و اجبار است ؟ امام عليه السلام فرمود : اجبار از طرف حاكم است و اكراه از طرف همسر و مادر و پدر و آن بى اثر است . » اين حديث با سندهاى گوناگون و اندكى تفاوت روايت شده است . 976 - ( 15 ) محمد بن مسلم گويد : « از امام باقر عليه السلام يا امام صادق عليه السلام دربارهء زنى سؤال شد كه سوگند ياد كرد اگر تا پايان عمر با خواهرش سخن گويد ، اموالش قربانى و برده‌هايش آزاد باشد . امام عليه السلام فرمود : با او سخن گويد و اثرى بر اين نيست ، همانا اين سوگند و همانند آن از گام‌هاى شيطان است . »